BLOODY BAMBI

“หากว่าคนเรานั้นเกิดมาเพื่อที่จะทำทุกอย่างเหมือนคนอื่น คิดอะไรให้เหมือนคนอื่น เรานั้นคงไม่จำเป็นจะต้องมีวิวัฒนาการ และเรานั้นคงไม่อาจเรียกตนเองได้อย่างสง่าผ่าเผยว่าเป็นมนุษย์ผู้ประเสริฐ” 

ดิฉันเคยมีอารมณ์โกรธโมโหอย่างรุนแรงขณะขับรถ ดิฉันคิดว่ารถยนต์เป็นพาหนะที่ออกแบบมาเพื่อให้มนุษย์เกลียดกันและเพื่อลดประชากรโลกให้น้อยลง ความโมโหนั้นก็อาจเกิดได้เหมือนคนอื่นทั่วไปเช่น โดนปาดหน้า แซงคิว ไม่เปิดสัญญาณไฟ ไปจนถึงถูกเฉี่ยวชน ครั้งหนึ่งดิฉันอัดอั้นตันใจไปนั่งคุยพระภิกษุสงฆ์ และท่านให้คำแนะนำว่าดิฉันควรปล่อยวาง ดิฉันถามท่านว่า ถ้าเราเห็นคนอื่นทำตัวไม่ดี ไม่เป็นที่เจริญตาเจริญใจ ดิฉันไม่สมควรหรือที่จะห้ามปรามหรือกล่าวตำหนิบุคคลนั้น พระท่านกล่าวว่า “อันตัวเราเองนั้นดีแล้วหรือ อันตัวเรานั้นย่อมถูกต้องเสมอหรือถึงจะไปตักเตือนคนอื่นได้” ดิฉันเอาคำนั้นกลับมาคิดและคิดได้ว่า.....           

นั่นสินะ ตัวเรานั้นอาจคิดมาเสมอว่าวิเศษเลิศเลอกว่าคน อาจมีคนยกยอชอบพอมากหลาย แต่เราก็ไม่ได้ดีที่สุด เราไม่ได้สำคัญที่สุด หากเรานั้นตายไปโลกก็คงไม่ได้หยุดหมุน อาจเหลือคนแค่ไม่ถึงสิบที่จะยังจำและคิดถึงเราตลอดไป พอคิดได้ดังนั้นดิฉัน ก็ยังโกรธอยู่ดีค่ะ!! แต่ไม่ได้คิดอยากให้ใครเปลี่ยนอะไรแล้ว ไม่ได้อยากให้โลกมาหมุนรอบตัวดิฉัน พยามทำตัวกลมกลืนกับสิ่งแวดล้อมไปเหมือนกิ้งก่าเปลี่ยนสี และได้แต่หวังว่าสักวันดิฉันอาจจะโตพอที่ระงับความโกรธขณะขับรถได้           

ไม่ใช่แค่เรื่องขับรถหรอกค่ะ ดิฉันยังเคยเป็นคนที่ตัดสินใจคนภายนอก โดยการมองแค่รองเท้า ดิฉันใช้แค่รองเท้าเป็นสิ่งพิจารณาบุคคล 1 คน ใช้รองเท้าเป็นตัวตัดสินความเป็นตัวตนของคนๆนั้น ใช้รสนิยมของตนเองเป็นตัวกำหนดโลกที่ดิฉันเป็นแค่เห็บไรตัวกระจ้อยร่อย            

เรานั้นอยากให้คนบนโลกเป็นเหมือนเราหรือ ถ้ามีคนมาเดินตามคอยทำท่าทางเหมือนเรา พูดเหมือนเรา คิดเหมือนเรา แต่งตัวแบบเดียวกับเรา เราจะชื่นชมคนๆนั้นหรือ

ใส่รองเท้าที่ตัวเองชอบกันเถอะค่ะ ไม่ต้องสนใจว่าคนอื่นจะชอบรองเท้าเราหรือไม่ รองเท้าเราอาจจะถูก ไม่สวย สีผิดไปสองเลเวลเฉดสี ข้างนึงมีส้น อีกข้างไม่มี แต่ถ้าเราชอบมันเหลือเกินล่ะ ถ้ามันใส่แล้วช่างสบาย เราจะแค่เกรงใจสายตาคนมองหรือ ถ้ามันใส่แล้วสบาย เราจะกลายเป็นตัวตลกหรือ ทำไมเราต้องไปใส่รองเท้าแบบคนอื่น ในเมื่อเรามีรองเท้าในแบบที่เราชอบแล้วนี่นา